iç güveysinden hallice..

Ramazan bayramınız mübarek olsun , Allah tuttuğumuz oruçlarımızı kabul eylesin ..
bu bayramı daha doğrusu tatili iple çektim ben..
yoğun tempomuz bitti çok şükür işlerimiz normale döndü..
bu zamana kadar köyümde bayram geçirmeye alışmış biri olarak, istanbuldaki bayramdan pek bişi anlamadım..
telefonla araşmak da gidip görmenin yerini tutmuyor bence..
siz bayramlarda ne yapıyorsunuz bilmiyorum ama ben bu seneyi biraz düşünceli geçirdim..
bu zaman kadar sevdiklerimi hep arayıp sordum,
bayram olsun ya da olmasın, aklıma gelince aradım , mesaj attım ..
ama isterim ki onlar da bana aynı şekilde davransın..
akrabalık ilişkilerini evlendikten sonra daha önemsemeye başladım mesela..
dayıdır, haladır, teyzedir arada bir arayıp sormak, haber almak gerekiyor diye düşünmeye başladım..
ama kardeşim küçüğüz diye hep biz mi arayacağız!
neden benim dayım ara sıra arayıp,
-nasılsın kızım bir ihtiyacın var mı?
-evlendin , herşey yolunda mı?
-iyi misin?  demiyor...
neden hep bizden küçüklüğümüzü yapmamızı bekliyorlar da kendileri büyüklüklerini göstermiyor..
neden bu kadar maddiyatçı olduk..
para hırsı yüzünden kardeşimizi, torunumuzu defterden sildik..
evlendikten sonra noluyor biliyor musunuz,
eşimin tarafına karşı mahcup olmayayım, akrabalarım gelsin gitsin, beni sorsun isiyorsun..
bu kız burda yanlız değil imajı versin, biz onun hep yanındayız desin..
yok ama kimsenin kimseye minneti yok..
ferhat göçerin son şarkısını dinlediniz mi?
gençliğimi geri verseler, bu kez en çok kendimi severim diyor?
böyle mi yapmak lazım, kimseyi kafaya takmamak, sadece kendimiz için mi yaşamamız gerekiyor..
yaşlanmadan bu işin sırrını çözmem lazım,
zaman geçiyor ve gerçekten ömrümü boş insanlara üzülerek geçirmek istemiyorum..